Για να σας πω την αλήθεια, πότε δεν μου άρεσε η Αθήνα σαν πόλη. Ξέρετε, είμαι Θεσσαλονικιός, γέννημα-θρέμμα, οπότε το “Χαλλλλαρά” για μένα είναι τρόπος ζωής που έρχεται σε αντίθεση με τους έντονους ρυθμούς αυτής της μεγαλούπολης. Παρόλα αυτά, οφείλω να παραδεχτώ πως το κλίμα της Αθήνας είναι από τα καλύτερα! Όμως δεν είμαστε ερευνητές για να αναλύσουμε τις κλιματολογικές συνθήκες της πρωτεύουσας. Αντιθέτως, αυτό που αγαπάμε να κάνουμε θα το κάνουμε βρέξει-χιονίσει οπότε λίγη σημασία έχει το κλίμα.

Εδώ, κοντά στην έδρα της δουλειάς μου, έχω βρει μια μεγάλη “παιδική χαρά” για όλους εμάς τους λάτρεις του βουνού! Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να μου ξεφύγει κάτι τέτοιο όταν από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στους πρόποδες της Πάρνηθας το βλέμμα μου ήταν διαρκώς καρφωμένο προς το μέρος της! Ομολογώ, βέβαια, ότι χρειάστηκε να περάσει λίγος καιρός μέχρι να το πάρω απόφαση και να βγω να τρέξω εκεί. Όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ, που λέει και ο λαός.

Την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Πάρνηθα ήταν μια καλοκαιρινή Κυριακή, όπως τώρα για παράδειγμα. Δεν ήξερα προς τα πού να πάω, μονάχα ότι ήθελα να ανέβω ψηλότερα. Έτσι, έστριψα δεξιά μόλις είδα τον χωματόδρομο μετά το παρκινγκ του τελεφερίκ του καζίνου. Όπως σχεδόν όλοι οι Αθηναίοι γνωρίζετε, ο χωματόδρομος ευθεία επάνω οδηγεί στα περιβόητα “Σκαλάκια” και σε άλλα μονοπάτια ενώ αμέσως δεξιά έχει ταμπέλες για “Μπάφι” και “Φλαμπούρι”. Παρότι, τότε, δεν είχα ιδέα τι σήμαιναν αυτά που ήταν γραμμένα στις ξύλινες πινακίδες σήμανσης, θεώρησα πως ήταν καλύτερα να ακολουθήσω κάποιο σηματοδοτημένο μονοπάτι απ’ το να τριγυρνώ εδώ κι εκεί χωρίς να γνωρίζω. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ο απίστευτος ενθουσιασμός που με είχε κυριεύσει από την αρχή και με έσπρωχνε να τρέξω πολύ γρήγορα, γεγονός που δε μου βγήκε σε καλό αφού έπειτα από 2 χιλιόμετρα “μπούκωσα” και συνέχισα περπατώντας. Εκείνη την πρώτη φορά είδα κι έπαθα μέχρι να φτάσω στο καταφύγιο “Μπάφι”, μέσα από το φαράγγι της Χούνης, αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ μου!

Η Πάρνηθα είναι ένα πολύ όμορφο βουνό που μπορεί να γίνει άγριο κι αφιλόξενο ταυτόχρονα. Δεν είναι τυχαίο πως εκεί διοργανώνονται αρκετοί ορεινοί αγώνες, που προσελκύουν εκατοντάδες αθλητές κάθε χρονιά, αφού υπάρχουν διαδρομές με μεγάλη ποικιλία στο βαθμό δυσκολίας αλλά και στις εναλλαγές των τοπίων. Το μονοπάτι, λοιπόν, που οδηγεί στο ορειβατικό καταφύγιο “Μπάφι”, διασχίζοντας το φαράγγι της Χούνης, είναι πολύ καλά και πυκνά σηματοδοτημένο, με άσπρη και κόκκινη μπογιά ή άσπρο-κόκκινες πινακίδες σήμανσης πάνω στα δέντρα και τους βράχους γι’ αυτό και είναι δύσκολο να χάσει κανείς το δρόμο του. Είναι αρκετά γνωστό σε δρομείς και πεζοπόρους και όποιος βρεθεί εκεί Σαββατοκύριακο, με καλό καιρό, θα εντυπωσιαστεί από το πλήθος του κόσμου που έχει επισκεφτεί το βουνό. Η διαδρομή των περίπου 5,5 χιλιομέτρων, από το παρκινγκ του τελεφερίκ μέχρι το καταφύγιο, είναι πολύ απαιτητική αφού θα χρειαστεί να προσθέσει κανείς γύρω στα 750 μέτρα θετικής υψομετρικής στα πόδια του!

Φυσικά, το βουνό δεν θα σε αφήσει έτσι και θα σε αποζημιώσει πολλές φορές με τις υπέροχες εικόνες που θα αντικρίσεις ολόγυρα και τη θέα όλης της Αθήνας στα πόδια σου! Μάλιστα, από το τρίτο χιλιόμετρο κι έπειτα πανύψηλα έλατα κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους, χαρίζοντας δροσιά με τον ίσκιο τους τις καλοκαιρινές μέρες. Αναμφίβολα, όμως, το πιο ωραίο κομμάτι της διαδρομής είναι τα τελευταία 500 μέτρα καθώς πλησιάζεις το καταφύγιο, που στέκεται επιβλητικά λίγο ψηλότερα στα δεξιά σου. Εκεί τα έλατα κρύβουν τις αχτίδες του ήλιου, που καταφέρνουν ελάχιστα να τρυπώσουν ανάμεσα από τα κλαδιά τους, συνθέτοντας ένα τοπίο βγαλμένο από σελίδες παραμυθιού!

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που το συγκεκριμένο μονοπάτι είναι από τα αγαπημένα μου όμως ο κυριότερος αφορά τη δυσκολία που αντιμετωπίζω, κατά την προπόνησή μου, για να ανέβω ως το καταφύγιο και να επιστρέψω πάλι πίσω, τρέχοντας όσο περισσότερο μπορώ. Δυσκολία που δεν έχει να κάνει μόνο με το σύνολο της θετικής υψομετρικής αλλά και με άλλους παράγοντες όπως το σκληρό τερέν, γεμάτο πέτρες, βράχια και χαλίκι, την πολύ τεχνική χάραξη του μονοπατιού και τον καιρό που, όσο ανεβαίνεις ψηλότερα, μπορεί να αλλάξει από στιγμή σε στιγμή, ειδικότερα τους χειμερινούς μήνες!

Η διαδρομή αυτή θα αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις σε όποιον αποφασίσει να επισκεφτεί για πρώτη φορά την Πάρνηθα και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι, όπως κι εγώ, θα δει την πρωτεύουσα διαφορετικά!  

Θεοχάρης Λεζπουρίδης