Η εκδρομή ξεκίνησε με την άφιξη και του τελευταίου της παρέας, του Κώστα μας, ο οποίος και σήμανε την έναρξη του 3ημέρου. Λίγες ώρες πριν την εκκίνηση και είμαστε όλοι στο δικό μας δωμάτιο (Bίκυ εγώ, Τάκης, Παναγιώτα, Ζήνια, Ντέμη, Κώστα, Θεοχάρη). Η Παναγιώτα μου πλέκει τις πλεξούδες, ο Kώστας διαλέγει λαστιχάκια. Όλοι πειράζουμε τον τάκη για το στενό του μπλουζάκι. Πειράγματα της Ντέμης για το ρολόι - κόσμημά της, και η ηρεμία των κυριών Zήνιας και Bίκυς να συμπληρώνουν μια όμορφη ατμόσφαιρα. Στιγμές που υπενθυμίζουν πως όσο κι αν μεγαλώνουμε ηλικιακά, δεν θα γεράσουμε ποτέ.

Και ήρθε η εκκίνηση του αγώνα. Αντάμωση με τους αγαπημένους φίλους από τη Θεσσαλονίκη, Δημήτρη, Θανάση, Νικολή, Κώστα Κουπίδη...να σου και ο Μάνος. Κερασάκι στην τούρτα η έκπληξη του φίλου και μέντορά μου στο τρέξιμο Γιώργου Ψάιλα. Τελευταίες συμβουλές, ευχές και η αντίστροφη μέτρηση έγινε.

Από την αρχή ήμουν άνετη, χαμηλοί παλμοί, χωρίσαμε νωρίς με τη Βίκυ (σ.σ Καρπούζα), έχοντας συμφωνήσει να τρέξει η καθεμιά στο δικό της ρυθμό. Παρέα με τον Μάριο Καγιόπουλο μέχρι τη Πετρόστρουγκα. Κι εκεί ξεκίνησε η ομίχλη. Φοράω αντιανεμικό, επιβραδύνεται ο ρυθμός καθώς η ορατότητα ήταν στα 3 μέτρα περίπου. Τυχεροί εκεί όσοι ξέραμε τη διαδρομή του ΟΜ ή τον Όλυμπο λιγάκι παραπάνω, διότι δεν υπήρχε σήμανση μιας και ήταν άνευ ομίχλης αυτονόητη η διαδρομή. Κάποια στιγμή όμως στη Σκούρτα δεν διακρίναμε ούτε πασσαλάκι ούτε μπογιά, δεν υπήρχαν φακοί ούτε μπρος ούτε πίσω και με τον Παύλο και 4ακόμα εγκλωβιστήκαμε. Εκεί φορέσαμε και τα gore tex. Εδώ φάνηκε ότι αξίζει να κουβαλάς 200γρ παραπάνω μαζί σου κι ας μην το χρειαστείς. Σοφή επιλογή να μη βγούμε από το μονοπάτι, να είμαστε ψύχραιμοι και να οπισθοχωρήσουμε μέχρι να συναντήσουμε κάποιον. Και να σου η goji berry team (σ.σ Κυριακάκης, Βάρβαρος, Ανδρέου) με gps. Έτσι, μαζί τους φτάσαμε στο καταφύγιο του Κάκαλου. Εκεί, ένας πανικός. Βρίσκω τον Τάκη (σ.σ Μπαφίτη) παγωμένο, μου εξηγεί για την προσωρινή διακοπή του αγώνα και φεύγει. Μπαίνω και βρίσκω τη Βίκυ, τρώω λιγάκι και σε δέκα λεπτά φεύγουμε μαζί με τον Μάνο Κυριακάκη και την λοιπή Goji.

Απίστευτα σκηνικά, ούτε σε ταινία. Ορατότητα μηδέν, να φυσάει λυσσασμένα ο άνεμος, σαν να ήθελε ο Δίας να μας διώξει από κοντά του ή να μας κάνει δυνατότερους. Εκεί θυμήθηκα τα λόγια του μέντορα «φτιάξε τον δικό σου καιρό»… και έτσι και έκανα. Κεφάλι κάτω, χαμογελώντας σχεδόν ειρωνικά στον Δία, και πήρα φόρα για το Σκολιό, όπου ανέβηκα με μηδέν στάσεις, σταθερό ρυθμό… πήρα το αίμα μου πίσω για πέρσι όπου μου είχε βγει η πίστη για να ανέβω τον λεγόμενο Γολγοθά. Σταθερά πίσω μου ο Παύλος και η Βίκυ. Θυμάμαι διαρκώς τον Παύλο να μουρμουράει και μια Βίκυ σιωπηλά να ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά. Κάποια στιγμή εμφανίζεται από το πουθενά ένας μπροστά μας και μας ρωτάει «για Αγ. Αντώνιο καλά πάω»? Όταν του εξηγούμε ότι πάμε σκολιό συνειδητοποιεί ότι ανεβαίνει για δεύτερη φορά και ότι έχει χαθεί. Να ακούμε από παντού, από όλες τις μεριές σχεδόν φωνές «έηηηηη, παιδιάααααα, Οοοουυυυυυυυ…» Πολλοί χαμένοι, ορατότητα μηδέν, κι όλοι να ψάχνουν τον Αγ. Αντώνιο.

Φτάνοντας κι εμείς εκεί με Παύλο και άλλους 6 συναθλητές, δεν βλέπαμε την τύφλα μας. Προς τα πού να πάμε; Άλλος να λέει να πέσουμε προς τα αριστερά, άλλος προς τα δεξιά, να πηγαίνουμε όλοι μαζί μια 100μ μπρος, μια 100μ πίσω. Κρύο; Ψόφος, να τρέμουμε σαν τα ψάρια… μισό λεπτό να έμενες ακίνητος και τα μουστάκια θα έβγαζαν κρυστάλλους. Να ακούγονται διαρκώς από δεξιά και αριστερά από όσους είχαν επιλέξει να πέσουν τα «έηηηηη, παιδιάααααα, Οοοουυυυυυυυ…» Στην απόγνωση να τηλεφωνούμε στον Λάζαρο να μην έχει σήμα, να κόβεται, να χρησιμοποιώ τη δύναμη από τον ώμο για να πατήσω το παγωμένο δάχτυλο στο πλήκτρο… μετά από 15 αποτυχημένα ή μισά τηλεφωνήματα η τύχη μας έφεξε και θεάθηκε φούρκα από κάποιον. Ξαφνικά τρέχαμε και γελούσαμε όλοι με σπαστικό γέλιο σαν μικρά παιδιά από την ανακούφιση και να φωνάζουμε «η φούρκα, έεεεηηηη η φούρκα»!....μετά από 45λεπτά χαμένοι στον ψόφο είχαμε βρει το δρόμο μας!

Αυτό που μου έμεινε, ή που θαύμασα περισσότερο από την εμπειρία εκεί επάνω είναι η ομαδικότητα που μας διέκρινε, κανείς δεν το έπαιξε leader, ή εξυπνάκιας… κανείς δεν θύμωσε, κανείς δεν έβρισε (πράγμα το οποίο διακρίνει τους έλληνες). Αφού βρήκαμε το μονοπάτι της κατηφόρας έφυγα μπροστά γιατί πέφτανε οι πέτρες όπως πατούσαμε και έπρεπε να έχουμε μια απόσταση ασφαλείας από τον μπροστινό, θυμάμαι να φεύγουν τα δάκρυά μου χωρίς να μπορώ να τα ελέγξω… έφευγε η ένταση που είχα ζήσει εκεί επάνω…

Στις Βρυσοπούλες καθίσαμε λιγάκι να ζεσταθεί η Βίκυ, φύγαμε και φορούσε την αλουμινοκουβέρτα..συνεχίσαμε παρέα μέχρι να βγούμε από την ομίχλη και να κατέβουμε σε υψόμετρο… εκεί καταφέραμε και μιλήσαμε με τα παιδιά που μας περίμεναν κάτω… το τηλεφώνημα αυτό ήταν ένα παράθυρο που έβλεπε προς τη συνέχεια του αγώνα… και οι φίλοι μας άνοιξαν καλά το παράθυρο!

Περίπου στο 37ο χλμ χωρίσαμε με τη Βίκυ και ξεκίνησε άλλος αγώνας για εμένα. Αυτός για τον οποίο είχα προπονηθεί. Έτρεχα σε κάθε ίσιωμα και κατηφόρα και ελαφριές ανηφόρες, ένιωθα δυνατή, ήρεμη και σίγουρη για τον τερματισμό μου. Είχα τη χαρά να βρω τους φίλους στο ρυάκι, τη χαρά να βρω χαμόγελα στους σταθμούς, να μαθαίνω τα νέα των φίλων μπροστά και πίσω ότι είναι καλά…. λυπήθηκα με την εγκατάλειψη του φίλου Δημήτρη Τρουπή, αλλά ήξερα πως για να το έκανε, γι ‘ αυτόν επέλεξε το σωστό.

Στον Αη Γάννη άλλαξα μόνο παπούτσια και κάλτσες και ξεκίνησα για το δεύτερο κομμάτι του αγώνα. Ένιωθα πολύ δυνατή, η βροχή να σταματάει και να ξεκινάει συνέχεια, το goretex μια να το φορώ μια να το βγάζω. Στην ανηφόρα πλησίασα τρεις φορές στα 20μ την πρώτη κοπέλα, αλλά ήταν πιο δυνατή από εμένα και δεν κατάφερα να την ακολουθήσω. Φοβερό στυλ και βήμα η Βασιλική, της το είπα και στις απονομές πως έκανε φοβερό αγώνα.

Τα τελευταία χλμ κύλησαν άνετα και χωρίς απρόοπτα, μια ωραία τούμπα στις λάσπες έτσι για να συμπληρώσω την εικόνα του extreme της κατάστασης…. το είπα και στα ψηλότερα στη Βίκυ, μόνο που δεν μας έριξε πέτρες ο Δίας στον αγώνα! Από εκεί και πέρα τα μονοπάτια γνωστά, Πριόνια- Ενιπέας-Γγκόλνα χιλιοτρεχάμενα… με παρέα τον Βασίλη Περικλέους και τον φίλο του Γιώργο πήραμε φόρα για τερματισμό.

Στην απέναντι όχθη του ποταμού ο Λάζαρος να μας συγχαίρει που τα καταφέραμε… εκεί ένιωσα αυτό βλέπω σε κάθε φωτό τερματισμού από αγώνες του Λάζαρου. Το ζει με τον αθλητή του αγώνα του. Η ικανοποίησή του είναι αυτή, η χαρά και ανακούφισή του είναι αυτή… η δική μας.

Στα τελευταία μέτρα δεν διακρίνω πρόσωπα, νιώθω πως οι φίλοι είναι εκεί, αλλά μετά τις πολλές ώρες στο σκοτάδι και την έκρηξη-πάγωμα συναισθημάτων δεν βλέπω πρόσωπα. Με αγκαλιάζουν, ακούω γέλια, αλλά μέσα στο μυαλό μου ακούω μονάχα μια σιωπή…. αυτή της στιγμής που περίμενα από πέρσι.

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση δεν ήταν ο δικός μου τερματισμός, αλλά της Βίκυς. Έζησα τις προπονήσεις της, την απογοήτευσή της από τις τρεις απανωτές εγκαταλείψεις σε μεγάλους αγώνες, το άγχος της για το αν έχει ρυθμίσει τα προβλήματα που της παρουσιάστηκαν. Αλλά η εμπειρία, η τακτική που ακολούθησε και η θέλησή της απέδειξαν ότι είναι σπουδαία αθλήτρια με σπουδαία ψυχή.

Για τον αγώνα τι έχω να πω; Μακράν ο πιο hard core που έχω ζήσει μέχρι στιγμής. Ένας αγώνας που χωρίζεται σε πολλά κομμάτια, το καθένα με το δικό του βαθμό δυσκολίας, όπου απαιτείται όχι μόνο σωματική τακτική αλλά και ψυχολογική τακτική διαφορετική για το κάθε σκέλος. Στο μυαλό σου είσαι πραγματικά μόνος σου σε αυτούς τους αγώνες, εσύ ξεπερνάς τα προβλήματα, εσύ πρέπει να βάλεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Αν θα το ξανάκανα; Ναι…. χωρίς δεύτερη σκέψη…

Που αφιερώνω τον τερματισμό μου; Σε αυτούς τους φίλους που άφησαν την καθημερινότητά τους και ταξίδεψαν μαζί μας στα 2910μ, στο δωμάτιο της πλεξούδας, στην κραιπάλη του εκμέκ, στις νεράιδες και τον γκουρού του ρυακιού… γιατί χωρίς έμπνευση δεν κάνουμε ούτε βήμα σ’ αυτή τη ζωή…. και η ζωή είναι πολύ σημαντική για να αναβάλλεται.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς εδώ μέσα που μοιράζεστε μαζί μου όχι μόνο τις προπονήσεις, αλλά όλες τις πτυχές αυτών… κι αν καθίσετε να το σκεφτείτε θα δείτε πως είναι πολλές. Οι ευχές σας, τα συγχαρητήριά σας είναι για εμένα η εκτίμηση που τρέφω στα πρόσωπα τα δικά σας… σας αξίζουν όλοι οι ουρανοί…

Ευχαριστούμε θερμά την Άντζυ Τερζή για την άδειά της να αναδημοσιεύσουμε το πολύ ωραίο αυτό race report από τον 2ο Olympus Mythical Trail.

Επιμέλεια: Τάκης Τσογκαράκης