Orliakas Race 2019 – Αποστολή εξετελέσθη!

Φεύγοντας από Θεσσαλονίκη, το πρωινό της Κυριακής, φρόντισα να τοποθετήσω μέσα στο σάκο με τα πράγματά μου και τη μικρή, μαύρη ατζέντα που με οδήγησε ως εδώ. Ήμουν πεπεισμένος ότι θα έβρισκα τον ιδιοκτήτη της, θα την παρέδιδα κι αυτός θα μ’ ευγνωμονούσε για την καλή μου πράξη, μνημονεύοντας τ’ όνομά μου για αρκετό καιρό! Η μόνη δυσκολία μου, φυσικά, ήταν πως δε γνώριζα κανένα στοιχείο της ταυτότητάς του. Βέβαια, αυτό λίγη σημασία είχε εκείνη τη στιγμή αφού σε λίγες ώρες ξεκινούσε ο Orliakas Race και ήμουν συγκεντρωμένος στον αγώνα.

 

 

Το ταξίδι μου για το χωριό Σπήλαιο, όπου δινόταν η εκκίνηση, ήταν σύντομο, τόσο σύντομο που σκεφτόμουν πως έπρεπε να ταξιδέψω από το βράδυ της προηγούμενης ημέρας ώστε να είμαι εκεί στο γευστικότατο petoura party”. Άλλωστε, υπήρχαν υπέροχα καταλύματα, σ’ αυτό το γραφικό χωριουδάκι μα και σε άλλα χωριά παραδίπλα, που θα μπορούσα να περάσω μια ευχάριστη νύχτα. Σίγουρα του χρόνου θα διαμορφώσω αλλιώς το πρόγραμμά μου.

 

Να ‘μουν, λοιπόν, εκεί, στο Σπήλαιο, σε ένα μικρό, ανοιχτό αμφιθέατρο, κοιτώντας αριστερά και δεξιά για τον άνθρωπο του οποίου η ατζέντα με έβαλε σε όλον αυτόν τον ωραίο κόπο. Δυστυχώς, ωστόσο, δεν κατάφερα να δω κάποιον που θα μου τραβούσε την περιέργεια. Αντιθέτως, συνάντησα καλούς φίλους από Κοζάνη και Φλώρινα μα έκανα και πολλούς νέους από Καστοριά, Γιάννενα και Πτολεμαΐδα. Γνώρισα από κοντά τον Δημήτρη Τραπέζα, τον πρόεδρο του Σύλλογου Δρομέων Υγείας Γρεβενών, Σαρσιώτη Χρήστο και αρκετούς ακόμη που βρίσκονταν σε εγρήγορση, προσπαθώντας να διοργανώσουν έναν αγώνα αντάξιο της ομορφιάς του τόπου τους. Άλλη μια ματιά εδώ κι εκεί για τον μυστηριώδη κάτοχο της ατζέντας μα το μόνο που έβλεπα τριγύρω μου ήταν τα χαρούμενα πρόσωπα των αθλητών. Κάποιοι συζητούσαν, άλλοι έκαναν προθέρμανση και μερικοί κοιτούσαν τα προϊόντα που είχαν στηθεί στη μικρή “expo” από την Altra Running Greece και North Adventure. Ίσως να προσπαθούσαν να επιλέξουν στο νου τους τι θα έπαιρναν αν ήταν οι τυχεροί στην κλήρωση δώρων, μετά το τέλος του αγώνα.

 

 

Και κάπως έτσι πέρασε η ώρα και βρέθηκα στημένος, γι’ ακόμη μια φορά, στην εκκίνηση κάποιου αγώνα. Αυτή τη φορά, όμως, ο σκοπός μου ήταν διαφορετικός. Έβαλα την ατζέντα στο γιλέκο υδροδοσίας και ξεκίνησα με τους υπόλοιπους να μετρώ αντίστροφα. ......3 ........2 .........1 .........Πάμε!

 

Η σύντομη γύρα στα πλακόστρωτα, σοκάκια του χωριού είναι αρκετή για να ζεσταθούν οι τετρακέφαλοι αλλά κυρίως για να διαπιστώσεις πως το Σπήλαιο κρύβει κι άλλες ομορφιές, όπως η στρόγγυλη πλατεία με το πλατάνι στη μέση και το μικρό μουσείο με τις παραδοσιακές φορεσιές. Ωστόσο, γρήγορα, θα σταματήσω να παρατηρώ ολόγυρα και θα συγκεντρωθώ στα βήματά μου! Η βροχή της προηγούμενης ημέρας, σε συνδυασμό με τον κρύο καιρό είχαν ως αποτέλεσμα οτιδήποτε περιείχε τη λέξη “πέτρα” και βρισκόταν στο δρόμο σου να γλιστράει πάρα πολύ! Η διαδρομή απαιτούσε την προσοχή σου διαφορετικά θα κατέληγες με τον πισινό στο μονοπάτι.

 

Από τα πρώτα, κιόλας, χιλιόμετρα όλα δείχνουν πως θα είναι ένας αγώνας με κύριο χαρακτηριστικό την ταχύτητα. Στο μονοπάτι που κατηφορίζει για το Φαράγγι της Πορτίτσας βρήκα πλήθος δρομέων που τα έβαζαν με το χρόνο. Άλλωστε, αυτό στο επέτρεπε και η εξαιρετική σηματοδότηση, από την αρχή ως το τέλος της διαδρομής, που παρότι ψηλότερα συνάντησα πυκνή ομίχλη, ήταν τόσο σωστά τοποθετημένη που δε χρειαζόταν να ελαττώσεις ταχύτητα για να ελέγξεις τα σημάδια. Φτάνοντας στην όχθη του Βενέτικου αντίκρισα μία από τις ωραιότερες εικόνες που έχω δει! Οι δύο τεράστιοι βράχοι, που ορθώνονται δίπλα από το ποτάμι, έμοιαζαν με “Συμπληγάδες” έτοιμοι να συνθλίψουν όποιον προσπαθήσει να περάσει ανάμεσά τους! Μπροστά από τα βράχια το δίτοξο, χτιστό γεφύρι θύμιζε πύλη στην οποία όσο περισσότερο πλησίαζες τόσο μεγαλύτερο ήταν το δέος που σε κυρίευε! Θα ήθελα να περπατούσα πάνω σ’ εκείνο το γεφύρι ή να στεκόμουν κοντά στην καμάρα του, παρόλα αυτά, η απόφαση για βράχυνση της διαδρομής έστελνε όλους τους αθλητές προς τ’ αριστερά του φαραγγιού με κατεύθυνση και πάλι το Σπήλαιο. Πλέον, ξεδιπλωνόταν εμπρός μου μια φιδογυριστή ανάβαση φτιαγμένη από δεκάδες, πέτρινα σκαλοπάτια! Οι ρυθμοί έπεσαν απότομα και καθώς ανέβαινα ψηλότερα άρχισε και πάλι να με δροσίζει η πρωινή αύρα που ερχόταν μέσα από το φαράγγι.

 

 

Όπως σας έγραψα παραπάνω, το Σπήλαιο έχει αρκετές κρυμμένες ομορφιές μα η διαδρομή του Orliakas Race έχει φροντίσει να τις ξετρυπώσει όλες. Άλλη μια, λοιπόν, είναι η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου! Ένας μικρός, πέτρινος ναός, αφιερωμένος στην Παναγιά, με το παλιό καμπαναριό και τα ξυλόγλυπτα παραθύρια του να θυμίζουν παλιότερες εποχές. Ακριβώς, έξω από την είσοδο της Μονής είχε στηθεί και ο πρώτος σταθμός τροφοδοσίας του αγώνα που είχε ότι ήταν απαραίτητο για να συνεχίσει κανείς τον αγώνα του.

 

Τα επόμενα 2-3 χιλιόμετρα της διαδρομής ακολουθούσαν τον ασφάλτινο δρόμο που οδηγεί προς το διπλανό χωριό Ζιάκας. Σε κάθε άλλη περίπτωση το τρέξιμο στην άσφαλτο θα με έβρισκε αντίθετο μα εκείνη τη στιγμή ανυπομονούσα να τρέξω αυτό το κομμάτι. Ίσως επειδή ήταν κατηφορικό, ίσως γιατί η θέα από τα δεξιά του δρόμου απλωνόταν μέχρι το βάθος του ορίζοντα μα σίγουρα διότι δίπλα σου, ακριβώς, στέκονταν πελώριοι βράχοι, τους οποίους παρακαλούσες να συνεχίσουν να είναι ακίνητοι στα χρόνια που θα έρθουν. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος να βρει κάτι άσχημο σ’ αυτόν τον αγώνα δε νομίζω πως θα τα καταφέρει. Σκεφτόμουν ότι αν το πιο μονότονο κομμάτι, αυτό της ασφάλτου, είναι τόσο όμορφο παρακάτω που θα ανηφόριζα για Όρλιακα τι άλλο θα αντίκριζα;

 

 

Η απάντηση στην απορία μου δεν άργησε να δοθεί... Μπαίνοντας και πάλι στο μονοπάτι το δάσος φρόντισε να με αγκαλιάσει όσο πιο σφιχτά μπορούσε! Έλατα, βελανιδιές και πεύκα χάνονταν μέσα στην ομίχλη που σταδιακά κατάπινε κι εσένα! Αυτή ήταν μια εικόνα μαγική που συνήθως τη συναντάς σε βιβλία, καρτ ποστάλ ή ως φόντο στην οθόνη κάποιου υπολογιστή. Τι τυχερός που τη ζούσα! Πολλοί αθλητές που είχαν δηλώσει πως θα αγωνιστούν φοβήθηκαν τον άσχημο καιρό και μ’ αυτόν τον τρόπο έχασαν ένα θέαμα μοναδικό! Δε γνωρίζω να σας πω γιατί, και σίγουρα θα ακουστεί παράξενο, μα πολλές φορές ευχήθηκα να έβλεπα στο βάθος μια αρκούδα να περπατάει και να χάνεται μέσα στην ομίχλη. Όσο πιο πολύ ανέβαινα τον Όρλιακα τόσο περισσότερο το απολάμβανα. Η ανάβαση ποτέ δε μου έκοψε την ανάσα ενώ η διαδρομή ήταν έξυπνα σχεδιασμένη ώστε κάθε φορά που πήγαινε να σε κουράσει η ανηφόρα βρισκόσουν σε ένα κατηφορικό ή επίπεδο μονοπάτι από το οποίο ανακτούσες τις δυνάμεις σου. Το έδαφος, που ήταν μαλακό, από τη βροχή που είχε προηγηθεί, υποδεχόταν γλυκά τα βήματά σου χωρίς καμία αντίσταση! Ήταν όλα τόσο ιδανικά που το μόνο που ζητούσε το μυαλό σου ήταν να τρέξεις, να χαθείς εκεί μέσα, να μυρίσεις αρώματα και να γίνεις πάλι ένα με το μέρος στο οποίο πριν αιώνες κατοικούσες!

 

Την ποιητική μου, αυτή, ευφορία ήρθαν να διακόψουν οι εθελοντές του τελευταίου σταθμού τροφοδοσίας, “Ανεβαίνετε για κορυφή και έπειτα κατηφορίζετε για τον τερματισμό. Προσοχή μόνο διότι γλιστράει!”. Τους αποχαιρέτησα με μια πικρία στη ψυχή μου. Για κάποιον που τρέχει σε αγώνες ultra trail ο Όρλιακας είναι λίγος. Εκεί που αρχίζεις να τον ευχαριστιέσαι πραγματικά, ξαφνικά πλησιάζει στο τέλος. Του ταιριάζει γάντι η έκφραση “τα ωραία πράγματα διαρκούν λίγο”! Είναι σα να συνέρχεσαι από τη νιρβάνα ενός ναρκωτικού και θες οπωσδήποτε να επιστρέψεις ξανά πίσω. Δίχως άλλη επιλογή απ’το να ακολουθώ το μονοπάτι, πηγαίνοντας μπροστά, έφτασα στην κορυφή. Ευτυχώς, οι κουρτίνες της ομίχλης με εμπόδιζαν απ’ το να δω τριγύρω, κάτι που με βεβαιότητα θα μ’ έκανε να νιώσω ακόμη πιο άσχημα που όλα τελείωναν.

 

 

Ξεκίνησα να κατηφορίζω το δασικό μονοπάτι που συνεχώς άλλαζε κατεύθυνση και σε οδηγούσε πότε σε ξέφωτα και πότε, πάλι, μέσα στο δάσος. Η κατηφορική κλίση και το μαλακό τερέν ζωγράφισαν ξανά το χαμόγελο στο πρόσωπό μου! Ήταν από αυτές τις φορές που έτρεχα και αισθανόμουν σαν μικρό παιδί, που βρίσκει τη χαρά στα πιο απλά πράγματα!

 

Κοντά στον τερματισμό, οι κάτοικοι του χωριού είχαν συγκεντρωθεί κι έκαναν το καλωσόρισμα ακόμα πιο ζεστό όπως πρέπει να είναι όταν βρίσκεται κανείς σε τέτοιους τόπους. Κι αν νόμιζα πως όλα είχαν τελειώσει παρτήρησα πως ο χώρος που βρισκόταν η γραμματεία είχε μεταμορφωθεί σε μπουφέ όπου είχες τη δυνατότητα να αναβαθμίσεις το γεύμα αποκατάστασης και από απλό τοστ-μπανάνα, που σου έδιναν μόλις τερμάτιζες, να φας μανιταρόσουπα, μακαρονάδα λιγκουίνι με μανιτάρια και μυρωδικά και να πιεις παγωμένη μπύρα! Φυσικά, χωρίς κόστος.

 

 

Κάθισα, λοιπόν, στις κερκίδες του αμφιθέατρου να φάω και να χειροκροτήσω τους συναθλητές μου και τότε μου ήρθε στο νου! Η ατζέντα! Ο σκοπός για τον οποίο είχα έρθει εξ’ αρχής στον Όρλιακα έμοιαζε με μυθοπλασία του μυαλού μου. Γύρισα κι άρχισα να ψάχνω τις θήκες από το γιλέκο μου μία προς μία μα η ατζέντα είχε κάνει φτερά. Ίσως να ήταν όλη αυτή η ιστορία δημιούργημα της φαντασίας μου... Από την άλλη, ίσως η μικρή, μαύρη ατζέντα να βρήκε τρόπο να ξεγλιστρήσει πάλι από τον κάτοχό της ώστε να βρεθεί στα χέρια κάποιου άλλου που θα επισκεφτεί το χωριό Σπήλαιο και τον Orliakas Race 2020!

 Τα αποτελέσματα του Orliakas Race 2019 μπορείτε να τα δείτε εδώ.

Θεοχάρης Λεζπουρίδης     

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@merrelloutside Choprock: Ένα υβριδικό πεζοπορικό παπούτσι", παρουσίαση και δοκιμή από το @Advendure_Net :… https://t.co/dCG1rl6aff
"@Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια", αναλυτικό review του @Advendure_Net :… https://t.co/F1fBG52oNQ
Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Merrell Choprock: Ένα υβριδικό πεζοπορικό παπούτσι!

La Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια!

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!