Ζούμε σε μια κοινωνία με πολύ έντονα στοιχεία ανταγωνισμού, η οποία μας ωθεί σε μια αδιάκοπη σύγκριση τόσο με πρόσωπα όσο και με καταστάσεις. Το τρέξιμο και ιδιαίτερα η συμμετοχή μας σε αγώνες δεν θα μπορούσαν φυσικά να ξεφύγουν από αυτόν τον κανόνα, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη και τον χαρακτήρα των δρομικών αγωνισμάτων που είναι από την φύση τους ανταγωνιστικά.

Το θερμόμετρο όσο περνάν οι μέρες θα κατεβαίνει.  Οι περισσότεροι έχουμε τελειώσει με τους αγώνες-στόχους και όπως σοφά προτρέπει ο Νίκος Καλοφύρης βρισκόμαστε σε ένα ενδιάμεσο, μα τόσο απαραίτητο στάδιο, ανάληψης δυνάμεων για την επόμενη χρόνια. Αυτή είναι μία σημαντική περίοδος στην οποία θα μπουν οι βάσεις για την επόμενη αγωνιστική σεζόν. Τόσο από σωματικής άποψης, όσο και από ψυχολογικής. Συζητήσεις επί συζητήσεων με φίλους, σχέδια για αγώνες νέους, ή αγώνες παλιούς στους οποίους θέλουμε να πετύχουμε καλύτερες επιδόσεις. Όσο το θερμόμετρο θα κατεβαίνει, όσο οι αγώνες-στόχοι είναι μακριά, τόσο θα αρνούμαστε πεισματικά να βγούμε για τρέξιμο. Οι δικαιολογίες πολλές και όχι αβάσιμες. «Με τέτοια βροχή δεν έχει νόημα», «Που να τρέχω τώρα μέσα στο σκοτάδι», «Με τέτοιον αέρα θα μας πάρει και θα μας σηκώσει»….

Είτε κάποιος αθλείται σε ερασιτεχνικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, η σημασία και η σπουδαιότητα των κινήτρων σε ότι αφορά την επίτευξη των στόχων του είναι θεμελιώδους σημασίας. Χωρίς την ύπαρξη ισχυρών κινήτρων-οδηγών είναι αδύνατον να πραγματοποιήσει κάποιος οποιαδήποτε σημαντική επίδοση στον χώρο του αθλητισμού, σε ομαδικό ή ατομικό επίπεδο. Θα τολμούσε δε να ισχυριστεί κανείς πως η οποιαδήποτε αθλητική (και όχι μόνο…) προσπάθεια δεν είναι ουσιαστικά πραγματοποιήσιμη χωρίς την ταυτόχρονη και παράλληλη παρουσία έστω και ενός στοιχειώδους κινήτρου.

Σταματάω και κάθομαι σε μια πέτρα, ψηλά στα μονοπάτια του Παναχαϊκού, ατενίζοντας χαμηλά στον ορίζοντα την Πάτρα και την γέφυρα που ενώνει το Ρίο με το Αντίρριο. Ακολούθησα μια αγαπημένη διαδρομή που ξεκινά από τις παρυφές της πόλης και οδηγεί ψηλά στις ανεμογεννήτριες, που αγέρωχα στέκονται στην κορφή του βουνού. Τι αντίθεση αλήθεια με την δική μου κατάσταση, που μετά την δυνατή ανηφοριά και το έντονο τρέξιμο μόνο αγέρωχη δεν μπορείς να την χαρακτηρίσεις. Για άλλη μια φορά νιώθω εξοντωμένος. Και πρέπει να γυρίσω πίσω γρήγορα πριν νυχτώσει, αφού πάρω λίγη ενέργεια και πιώ δυο γουλιές νερό.

O Geoff Roes σε ένα άρθρο του στο iRunFar αναρωτιέται και μας εξομολογείται τι είναι αυτό που τον κάνει να τρέχει σε αγώνες. «Μου αρέσει να είμαι κοντά σε ανθρώπους όταν πετυχαίνουν σπουδαία πράγματα.» μία από τις απαντήσεις του. Άλλη μια πολύ ωραία καταχώρηση που μας κάνει να θαυμάσουμε ακόμα περισσότερο τον άνθρωπο και αθλητή Geoff Roes για τον τρόπο που προσεγγίζει το άθλημα που όλοι αγαπάμε. «Η ερώτηση που πάντα έκανα στον εαυτό μου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη είναι «Γιατί τρέχω σε αγώνες»? Ποτέ δεν αμφέβαλλα για την αγάπη και την επιθυμία μου να τρέχω, πολλές φορές όμως αναρωτιέμαι γιατί μπαίνω στον κόπο να τρέχω σε αγώνες αντί να τρέχω απλά, χωρίς προγράμματα, στόχους και δεσμεύσεις.