Όσοι τρέχουν υπεραποστάσεις γνωρίζουν πολύ καλά ότι τίποτα δεν κρίνεται στα πρώτα χιλιόμετρα. Η πραγματική δοκιμασία ξεκινάει όταν το σώμα κουράζεται, όταν η απόσταση βαραίνει και όταν η επιλογή εξοπλισμού μετατρέπεται σε σύμμαχο ή εμπόδιο στη συνέχιση και ολοκλήρωση της προσπάθειας.

Πάνω σε αυτή τη σκέψη στηρίζεται η Mount to Coast, ένα νέο brand που μας έρχεται από τις ΗΠΑ και το οποίο έχει στο επίκεντρό του τον δρομέα μεγάλων αποστάσεων και τη στιγμή εκείνη όπου το τρέξιμο μετατρέπεται γι’ αυτόν σε προσωπική υπέρβαση. Η φιλοσοφία της λοιπόν δεν είναι να σχεδιάζει παπούτσια για να εντυπωσιάσουν στα πρώτα χιλιόμετρα, αλλά για να υποστηρίξουν τον αθλητή μετά από πολλές ώρες σε μονοπάτι ή δρόμο, όταν η άνεση, η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη αποκτούν καθοριστική σημασία.

Την παρουσία της Mount to Coast στην Ελλάδα ανέλαβε το Born to Run, με τον Πάνο Αλεξάκο να φέρνει ένα brand που δεν έρχεται να προσθέσει “ένα ακόμη παπούτσι” στην αγορά, αλλά μια διαφορετική προσέγγιση γύρω από τις ανάγκες των δρομέων υπεραποστάσεων.

Στη μεγάλη συνέντευξη που ακολουθεί, συζητάμε με τον Πάνο για τη φιλοσοφία της Mount to Coast, τα μοντέλα που πλέον είναι διαθέσιμα στους Έλληνες δρομείς και για το πώς ένα παπούτσι μπορεί να γίνει ο αθόρυβος σύμμαχος σε μια μεγάλη προσπάθεια.

Με το φθινόπωρο να έχει κάνει ήδη την εμφάνιση του αρκετά νωρίς φέτος και με εξορμήσεις που μας βρίσκουν όλο και συχνότερα σε μονοπάτια, δάση και κορφές όπου κυριαρχούν οι χαμηλότερες θερμοκρασίες, σκεφτήκαμε να παρουσιάσουμε μερικές χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την χρησιμότητα και την επιλογή των αντιανεμικών μπουφάν. Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά:

“Ωραία θα ήταν βέβαια κι αν ήμουνα ένα φλασκί! Τα φλασκιά κάνουν ότι θέλουν στον κόσμο των δοχείων. Είναι η κυριαρχία και λογικό. Τα μπουκάλια είναι κάπως υπερβολικά και υστερικά. Ενώ αυτά πάνε παντού, συντροφεύουν τους παντοδύναμους. Ακόμα και το εσωτερικό τους υγρό δίνει θάρρος και χαρές στους ανθρώπους! Δεν έχω δει ποτέ μου στεναχωρημένο φοβισμένο ή αδύναμο φλασκί. Άσε που μπορούν και γεμίζουν και όρθια! Τα φλασκιά δεν κλαίνε. Είναι σκληρά και ατρόμητα. Ανεξάρτητα και απολύτως αυτόνομα. Αλλά που τέτοια τύχη… να “γεννηθώ” εγώ φλασκί.”

Μιας και στη συνέχεια θα προσπαθήσω να μοιραστώ με τους αναγνώστες του κειμένου τους στοχασμούς που αποκόμισα από την συμμετοχή μου στον Αυθεντικό Φειδιππίδειο Δρόμο, θα ήταν αστοχία να μην ξεκινήσω το κείμενο μου αναφερόμενος όχι στον πολύ γνωστό αγγελιαφόρο Φειδιππίδη και τον άθλο του που λίγο – πολύ είναι γνωστός στους περισσότερους δρομείς, αλλά σε έναν άλλον δυστυχώς πολύ λιγότερο γνωστό Σπαρτιάτη πολεμιστή των Θερμοπυλών, που στα μάτια μου αποτελεί όχι μόνο έναν από τους γενναιότερους Σπαρτιάτες αλλά και τον πρώτο ίσως στην αρχαία Ελληνική ιστορία που είχε καταλάβει την σύνδεση μυαλού και φόβου. Σε όλη του την ζωή ερευνούσε το αντίθετο του φόβου, καθώς αυτός (ο φόβος) επηρεάζει πάντα τις πράξεις των ανθρώπων. Υπήρξε ο πρώτος που περιέγραψε ότι το μυαλό μοιάζει σαν σπίτι με πάρα πολλά δωμάτια, αναφερόμενος στην πολυπλοκότητα του μυαλού και όπως έλεγε στους νέους και άπειρους στην τέχνη του πολέμου Σπαρτιάτες: «Διώξε τον φόβο από την σάρκα (καθώς πίστευε ότι εκεί γεννιέται) και το μυαλό απλά θα ακολουθήσει». Μάλιστα είχε και ασκήσεις κατά του φόβου γύρω από ορισμένα σημεία του σώματος, τους λεγόμενους «Φοβοσυνακτήρες».

Στο τρέξιμο υπέρ-αποστάσεων υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τα όρια της αντοχής, η οποία συχνά επηρεάζει ακόμη και έμπειρους αθλητές να φτάνουν στο κατώφλι της εγκατάλειψης ή αυτού που κοινά λέμε DNF. Έχετε σκεφτεί ποτέ αν αρκεί ένα υψηλό VO2 max ή μια εξαιρετική οικονομία τρεξίματος—αν και βέβαια και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά είναι πολύ σημαντικά και χρήσιμα, ποια είναι η συνδρομή της ψυχικής “σκληρότητας”, της σωστής ενυδάτωσης ή ενός σιδερένιου στομαχιού; Είναι όλα αυτά και ίσως πολλά άλλα που συμβάλουν στις επιδόσεις και κυρίως αποδόσεις.